Aktualizacja 10 marca 2026
Kwestia ustalenia terminu, do kiedy należy płacić alimenty, jest jednym z najczęściej pojawiających się pytań w kontekście świadczeń alimentacyjnych. Prawo polskie jasno określa ramy czasowe, w których obowiązek alimentacyjny istnieje, jednak jego zakończenie może zależeć od wielu czynników. Kluczowe jest zrozumienie, że alimenty nie są świadczeniem bezterminowym, a ich wygaśnięcie jest ściśle powiązane z sytuacją prawną i życiową uprawnionego. Zrozumienie tych zasad jest niezbędne dla obu stron – zarówno zobowiązanego do płacenia, jak i uprawnionego do otrzymywania świadczeń. Warto pamiętać, że przepisy dotyczące alimentów mają na celu przede wszystkim zapewnienie środków do życia osobie, która sama nie jest w stanie się utrzymać, jednak granice tego obowiązku są jasno określone.
Podstawową zasadą jest, że obowiązek alimentacyjny trwa tak długo, jak długo istnieje potrzeba jego spełniania przez jedną ze stron i możliwość jego spełniania przez drugą. To fundamentalne założenie znajduje odzwierciedlenie w przepisach Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Nie istnieje jedna, uniwersalna odpowiedź pasująca do każdej sytuacji, ponieważ każdy przypadek alimentacyjny jest indywidualny i wymaga analizy konkretnych okoliczności. Zrozumienie tej zasady pozwala uniknąć wielu nieporozumień i konfliktów, które mogą pojawić się między stronami postępowania alimentacyjnego. Zmiany w sytuacji życiowej mogą prowadzić do modyfikacji lub całkowitego wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego, co wymaga odpowiednich działań prawnych.
Ważne jest, aby pamiętać, że wygaśnięcie obowiązku alimentacyjnego nie następuje automatycznie z chwilą zaistnienia pewnych zdarzeń, lecz często wymaga złożenia odpowiedniego wniosku do sądu lub zawarcia porozumienia między stronami. Często błędnym jest przekonanie, że pewne zdarzenia, jak na przykład osiągnięcie pełnoletności przez dziecko, automatycznie znoszą obowiązek alimentacyjny. W rzeczywistości sytuacja jest bardziej złożona i zależy od tego, czy dziecko jest w stanie samodzielnie się utrzymać. Ta złożoność wymaga precyzyjnego zrozumienia przepisów i potencjalnych konsekwencji prawnych.
Do kiedy płaci się alimenty na dzieci małoletnie
Obowiązek alimentacyjny wobec dziecka małoletniego jest jednym z najbardziej oczywistych i powszechnych przypadków świadczeń alimentacyjnych. Zgodnie z prawem polskim, rodzice mają obowiązek zapewnić środki utrzymania swoim dzieciom, które nie osiągnęły jeszcze pełnoletności. Ten obowiązek jest bezwzględny i wynika z naturalnej więzi rodzinnej oraz odpowiedzialności rodzicielskiej. Celem alimentacji małoletniego dziecka jest zapewnienie mu odpowiednich warunków do rozwoju, edukacji, zdrowia oraz zaspokojenie wszystkich jego podstawowych potrzeb życiowych. Kwota alimentów jest ustalana indywidualnie, biorąc pod uwagę zarobki rodziców, potrzeby dziecka oraz usprawiedliwione koszty utrzymania.
Czas trwania obowiązku alimentacyjnego wobec dziecka małoletniego kończy się wraz z osiągnięciem przez nie pełnoletności, czyli ukończeniem 18 roku życia. Jest to podstawowa zasada, która jednak posiada pewne wyjątki i doprecyzowania. Nawet po osiągnięciu pełnoletności, obowiązek alimentacyjny może być kontynuowany, jeśli dziecko kontynuuje naukę i nie jest w stanie samodzielnie się utrzymać. Sąd, ustalając wysokość alimentów, bierze pod uwagę nie tylko bieżące potrzeby dziecka, ale również jego przyszłe perspektywy rozwojowe i edukacyjne. Zakończenie obowiązku alimentacyjnego następuje, gdy dziecko uzyskuje pełną zdolność do samodzielnego funkcjonowania na rynku pracy i utrzymania się.
Warto podkreślić, że osiągnięcie pełnoletności przez dziecko nie oznacza automatycznego ustania obowiązku alimentacyjnego ze strony rodziców. Kluczowe jest kryterium „braku możliwości samodzielnego utrzymania się”. Jeśli dziecko po ukończeniu 18 roku życia kontynuuje naukę w szkole lub na studiach, a jego dochody nie pozwalają na pokrycie kosztów utrzymania, rodzice nadal są zobowiązani do płacenia alimentów. Ten obowiązek może trwać przez cały okres nauki, pod warunkiem, że dziecko wykazuje zaangażowanie w zdobywanie wykształcenia i stara się o przyszłą samodzielność. Sąd może w takich sytuacjach zmodyfikować wysokość alimentów, uwzględniając nowe okoliczności.
Kiedy wygasa obowiązek płacenia alimentów na pełnoletnie dzieci
Obowiązek alimentacyjny wobec dziecka, które osiągnęło pełnoletność, nie wygasa automatycznie. Jak już zostało wspomniane, kluczowym kryterium decydującym o dalszym trwaniu tego obowiązku jest to, czy dziecko jest w stanie samodzielnie się utrzymać. Jeśli pełnoletnie dziecko kontynuuje naukę, na przykład w szkole średniej, technikum, czy na studiach wyższych, a jego dochody nie są wystarczające do pokrycia podstawowych kosztów życia, rodzice nadal są zobowiązani do dostarczania mu środków utrzymania. Sąd ocenia, czy dziecko podjęło odpowiednie kroki w celu zdobycia wykształcenia, które pozwoli mu na przyszłe samodzielne życie. Ważne jest, aby dziecko wykazywało zaangażowanie w proces edukacyjny i nie wykorzystywało obowiązku alimentacyjnego do przedłużania swojego uzależnienia od rodziców.
W przypadku, gdy pełnoletnie dziecko nie kontynuuje nauki, a mimo to nie jest w stanie samodzielnie się utrzymać, sytuacja staje się bardziej skomplikowana. Obowiązek alimentacyjny może nadal istnieć, jeśli dziecko znajduje się w trudnej sytuacji życiowej, na przykład z powodu choroby, niepełnosprawności lub innych obiektywnych przeszkód uniemożliwiających mu podjęcie pracy zarobkowej. W takich okolicznościach, sąd może uznać, że istnieje potrzeba dalszego wsparcia alimentacyjnego, biorąc pod uwagę zasady współżycia społecznego i potrzebę ochrony osoby znajdującej się w trudnej sytuacji. Ocena tych okoliczności jest zawsze indywidualna i zależy od całokształtu sytuacji życiowej dziecka.
Istotną kwestią jest również możliwość umownego zrzeczenia się przez dziecko prawa do alimentów lub zawarcia ugody z rodzicami w tej sprawie. Choć prawo nie przewiduje prostego mechanizmu zrzeczenia się alimentów, strony mogą zawrzeć porozumienie, które określi nowe warunki lub zakończenie świadczeń. Takie porozumienie powinno być sporządzone na piśmie i, w celu uzyskania pełnej mocy prawnej i uniknięcia przyszłych sporów, najlepiej zatwierdzone przez sąd w drodze ugody. Warto pamiętać, że nawet jeśli dziecko nie chce już otrzymywać alimentów, a rodzic nadal jest zobowiązany do ich płacenia, jednostronne zaprzestanie płacenia może prowadzić do egzekucji komorniczej.
Kiedy wygasa obowiązek alimentacyjny wobec byłego małżonka
Obowiązek alimentacyjny między byłymi małżonkami jest kwestią, która budzi wiele wątpliwości i jest regulowana przez przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w sposób odrębny od alimentów na dzieci. Po orzeczeniu rozwodu lub separacji, jeden z małżonków może być zobowiązany do dostarczania środków utrzymania drugiemu, jeśli ten znajduje się w niedostatku. Niedostatek oznacza sytuację, w której osoba uprawniona nie jest w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb życiowych przy wykorzystaniu własnych środków i możliwości zarobkowych. Sąd, orzekając o alimentach, bierze pod uwagę szereg czynników, takich jak sytuacja majątkowa i dochodowa obu stron, wiek, stan zdrowia, a także stopień winy w rozkładzie pożycia małżeńskiego.
Co do zasady, obowiązek alimentacyjny wobec byłego małżonka jest ograniczony czasowo. Przepisy wprowadzają rozróżnienie w zależności od tego, czy sąd orzekł o winie w rozkładzie pożycia małżeńskiego. Jeśli rozwód został orzeczony z wyłącznej winy jednego z małżonków, to małżonek niewinny może żądać od małżonka ponoszącego winę alimentów, niezależnie od tego, czy znajduje się w niedostatku. W tym przypadku obowiązek alimentacyjny nie może trwać dłużej niż pięć lat od orzeczenia rozwodu, chyba że ze względu na wyjątkowe okoliczności (np. ciężka choroba, długotrwałe bezrobocie) sąd przedłuży ten termin. Jest to mechanizm mający na celu zrekompensowanie osobie niewinnej szkód moralnych i materialnych wynikających z rozwodu.
Jeśli rozwód został orzeczony bez orzekania o winie lub z winy obu stron, obowiązek alimentacyjny wobec byłego małżonka trwa tak długo, jak długo utrzymuje się stan niedostatku u osoby uprawnionej. Oznacza to, że nie ma z góry określonego terminu końcowego, a obowiązek wygaśnie, gdy były małżonek będzie w stanie samodzielnie się utrzymać, np. dzięki podjęciu pracy, uzyskaniu awansu lub poprawie swojej sytuacji finansowej. Sąd może również uchylić obowiązek alimentacyjny, jeśli sytuacja finansowa zobowiązanego ulegnie znacznemu pogorszeniu, uniemożliwiając mu dalsze spełnianie świadczeń bez narażenia siebie na niedostatek. Ważne jest, aby osoba uprawniona aktywnie poszukiwała możliwości poprawy swojej sytuacji.
Alimenty dla innych członków rodziny kiedy wygasa obowiązek
Prawo polskie przewiduje również możliwość orzeczenia obowiązku alimentacyjnego wobec innych członków rodziny, niż dzieci czy byli małżonkowie. Dotyczy to przede wszystkim sytuacji, gdy osoba uprawniona do alimentów znajduje się w niedostatku i nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb, a jednocześnie istnieje ktoś z rodziny, kto jest w stanie jej pomóc. Najczęściej dotyczy to sytuacji, gdy dorosłe dzieci są zobowiązane do alimentowania swoich rodziców, którzy osiągnęli wiek emerytalny lub są niezdolni do pracy, a ich świadczenia emerytalne nie wystarczają na utrzymanie. Obowiązek ten opiera się na zasadach solidarności rodzinnej.
W przypadku obowiązku alimentacyjnego między innymi członkami rodziny, kluczowe jest ustalenie, czy istnieje stan niedostatku u osoby uprawnionej i czy osoba zobowiązana jest w stanie spełnić ten obowiązek, nie narażając siebie ani swojej najbliższej rodziny na niedostatek. Podobnie jak w przypadku alimentów na dzieci, obowiązek ten trwa tak długo, jak długo utrzymuje się stan niedostatku u osoby uprawnionej oraz możliwość świadczenia po stronie zobowiązanego. Jeśli sytuacja materialna osoby uprawnionej ulegnie poprawie, na przykład dzięki uzyskaniu renty, emerytury lub podjęcia pracy, obowiązek alimentacyjny może wygasnąć. Zawsze jednak wymaga to indywidualnej oceny sądu.
Kolejnym ważnym aspektem jest możliwość zrzeczenia się obowiązku alimentacyjnego przez osobę uprawnioną, co powinno nastąpić na piśmie i najlepiej zostać zatwierdzone przez sąd. Warto również pamiętać, że obowiązek alimentacyjny może być uchylony lub zmieniony przez sąd w przypadku istotnej zmiany okoliczności. Na przykład, jeśli osoba zobowiązana do alimentowania rodziców znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej, ma na utrzymaniu liczne potomstwo lub sama jest w podeszłym wieku i potrzebuje opieki, sąd może uznać, że jej możliwość świadczenia jest ograniczona. Z drugiej strony, jeśli osoba uprawniona do alimentów zaczyna prowadzić wystawny tryb życia lub marnotrawi otrzymane środki, sąd może rozważyć uchylenie obowiązku alimentacyjnego.
Zmiana okoliczności a wygaśnięcie obowiązku alimentacyjnego
Zmiana istotnych okoliczności jest podstawowym powodem, dla którego może dojść do wygaśnięcia lub modyfikacji obowiązku alimentacyjnego. Prawo przewiduje mechanizmy pozwalające na dostosowanie wysokości alimentów lub całkowite zniesienie tego obowiązku, gdy sytuacja życiowa stron ulegnie znaczącej zmianie. Dotyczy to zarówno osoby zobowiązanej do płacenia, jak i osoby uprawnionej do otrzymywania świadczeń. Kluczowe jest, aby te zmiany były na tyle znaczące, aby uzasadniały korektę pierwotnego orzeczenia sądu lub zawartej ugody.
W przypadku osoby zobowiązanej do płacenia alimentów, istotną zmianą może być utrata pracy, znaczące obniżenie dochodów, poważna choroba lub wypadek uniemożliwiający wykonywanie pracy zarobkowej, a także pojawienie się nowych obowiązków rodzinnych, np. narodziny kolejnego dziecka. W takich sytuacjach, zobowiązany może wystąpić do sądu z wnioskiem o obniżenie alimentów lub ich uchylenie. Sąd oceni, czy rzeczywiście nastąpiła istotna zmiana w jego możliwościach zarobkowych i finansowych, która uzasadnia zmianę pierwotnego orzeczenia.
Z drugiej strony, istotną zmianą po stronie osoby uprawnionej do alimentów, która może prowadzić do wygaśnięcia obowiązku, jest osiągnięcie przez nią samodzielności finansowej. Może to nastąpić poprzez podjęcie stabilnej pracy, uzyskanie wykształcenia pozwalającego na zdobycie dobrze płatnego zawodu, zawarcie małżeństwa lub uzyskanie innych znaczących dochodów. Jeśli osoba uprawniona jest w stanie samodzielnie zaspokoić swoje potrzeby życiowe, obowiązek alimentacyjny wygasa. Warto pamiętać, że sąd bierze pod uwagę nie tylko bieżącą sytuację, ale również potencjalne możliwości zarobkowe osoby uprawnionej. W przypadku braku aktywności w poszukiwaniu pracy lub kontynuowania nauki bez racjonalnych perspektyw, sąd może uznać, że dalsze płacenie alimentów nie jest uzasadnione.
Alimenty dla niepełnosprawnych dzieci i osób starszych
Szczególne regulacje dotyczą obowiązku alimentacyjnego w przypadku dzieci i osób starszych z niepełnosprawnościami. Prawo polskie kładzie duży nacisk na ochronę osób, które ze względu na swój stan zdrowia są w sposób szczególny narażone na trudności w samodzielnym funkcjonowaniu. Obowiązek alimentacyjny w takich przypadkach może trwać znacznie dłużej, a nawet być bezterminowy, jeśli niepełnosprawność uniemożliwia osobie uprawnionej samodzielne utrzymanie się przez całe życie. Jest to wyraz troski państwa o zapewnienie godnych warunków życia osobom najbardziej potrzebującym wsparcia.
W przypadku dzieci z niepełnosprawnościami, które ukończyły 18 rok życia, obowiązek alimentacyjny rodziców nie wygasa automatycznie, nawet jeśli dziecko formalnie uzyskało pełnoletność. Jeśli niepełnosprawność uniemożliwia mu podjęcie pracy zarobkowej i samodzielne utrzymanie się, rodzice nadal są zobowiązani do dostarczania mu środków utrzymania. Sąd, ustalając wysokość alimentów w takich sytuacjach, bierze pod uwagę nie tylko podstawowe potrzeby dziecka, ale również specjalistyczne koszty związane z jego leczeniem, rehabilitacją, specjalistyczną opieką czy dostosowaniem warunków życia do jego potrzeb. Jest to często znacznie wyższa kwota niż w przypadku alimentów na zdrowe dzieci.
Podobnie sytuacja wygląda w przypadku osób starszych z niepełnosprawnościami. Jeśli osoba starsza, która nie jest w stanie sama się utrzymać z uwagi na wiek i stan zdrowia, potrzebuje wsparcia, obowiązek alimentacyjny może spoczywać na jej dzieciach lub innych członkach rodziny. W tym kontekście, niepełnosprawność znacząco wpływa na długość trwania obowiązku alimentacyjnego, który może być kontynuowany przez całe życie osoby uprawnionej, jeśli jej stan zdrowia nie ulegnie poprawie. Sąd, oceniając potrzebę alimentacji, bierze pod uwagę nie tylko niedostatek, ale także jakość życia osoby starszej i jej potrzebę zapewnienia godnych warunków bytowych.
Alimenty a zakończenie nauki czy podjęcie pracy
Podjęcie pracy zarobkowej przez dziecko, niezależnie od tego, czy jest ono jeszcze formalnie małoletnie, czy już pełnoletnie, stanowi jeden z kluczowych momentów, które mogą wpłynąć na wygaśnięcie lub zmianę obowiązku alimentacyjnego. Jeśli dziecko, osiągając wiek pozwalający na legalne zatrudnienie, zaczyna uzyskiwać dochody, które pozwalają mu na samodzielne pokrycie własnych kosztów utrzymania, obowiązek alimentacyjny rodziców może ulec znacznemu zmniejszeniu lub całkowitemu wygaśnięciu. Kluczowe jest tu kryterium „samodzielności finansowej”, które oznacza, że dziecko jest w stanie utrzymać się z własnych zarobków.
Sytuacja komplikuje się, gdy dziecko podejmuje pracę, ale jej dochody nie są wystarczające do pełnego samodzielnego utrzymania się. W takim przypadku, obowiązek alimentacyjny rodziców może zostać utrzymany, ale wysokość alimentów może zostać obniżona. Sąd oceni, w jakim stopniu dochody dziecka pokrywają jego potrzeby i jaka jest różnica do pełnego zaspokojenia. Może to prowadzić do sytuacji, w której rodzice nadal płacą część alimentów, ale w mniejszej kwocie, uzupełniając tym samym dochody dziecka.
Zakończenie nauki przez dziecko, zwłaszcza po osiągnięciu pełnoletności, jest kolejnym czynnikiem, który może prowadzić do wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego. Jeśli dziecko ukończyło szkołę średnią lub studia i nie kontynuuje dalszej edukacji, a jednocześnie jest zdolne do podjęcia pracy, rodzice mogą domagać się uchylenia obowiązku alimentacyjnego. Sąd zazwyczaj uznaje, że po zakończeniu nauki, dziecko powinno podjąć starania w celu zdobycia zatrudnienia i usamodzielnienia się. Wyjątkiem mogą być sytuacje, gdy dziecko z uzasadnionych przyczyn nie jest w stanie od razu znaleźć pracy lub potrzebuje czasu na przekwalifikowanie się.
Alimenty na rzecz rodziców kiedy wygasa ten obowiązek
Obowiązek alimentacyjny dzieci wobec rodziców jest ściśle powiązany z zasadą solidarności rodzinnej i ma na celu zapewnienie wsparcia osobom starszym lub znajdującym się w niedostatku, które same nie są w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb życiowych. Podobnie jak w przypadku innych świadczeń alimentacyjnych, wygaśnięcie tego obowiązku zależy od konkretnych okoliczności i musi być rozpatrywane indywidualnie. Kluczowe jest, aby zarówno osoba uprawniona do alimentów, jak i osoba zobowiązana do ich płacenia, były w stanie wykazać zmianę swojej sytuacji życiowej.
Głównym czynnikiem, który może prowadzić do wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego dzieci wobec rodziców, jest ustanie stanu niedostatku u rodzica. Może to nastąpić w wyniku uzyskania przez rodzica odpowiedniej emerytury lub renty, która pozwala mu na samodzielne utrzymanie się. Również otrzymanie spadku, darowizny lub inne znaczące poprawy sytuacji majątkowej rodzica może spowodować wygaśnięcie obowiązku alimentacyjnego. Ważne jest, aby rodzic aktywnie działał na rzecz poprawy swojej sytuacji finansowej, jeśli jest to możliwe.
Z drugiej strony, obowiązek alimentacyjny może wygasnąć, jeśli dziecko zobowiązane do płacenia alimentów znajdzie się w stanie niedostatku. Na przykład, jeśli dziecko samo jest bezrobotne, ma na utrzymaniu liczne potomstwo, jest chore lub znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej, która uniemożliwia mu dalsze świadczenie alimentacyjne bez narażania siebie i swojej rodziny na niedostatek. W takich przypadkach, dziecko może wystąpić do sądu z wnioskiem o uchylenie lub obniżenie alimentów. Sąd ocenia całokształt sytuacji materialnej i życiowej obu stron, biorąc pod uwagę zasady słuszności i współżycia społecznego.
Kiedy można domagać się uchylenia lub obniżenia alimentów
Prawo przewiduje możliwość uchylenia lub obniżenia orzeczonych alimentów w sytuacji, gdy nastąpiła istotna zmiana okoliczności od czasu wydania prawomocnego orzeczenia sądu lub zawarcia ugody. Procedura ta pozwala na dostosowanie świadczeń alimentacyjnych do aktualnej sytuacji życiowej stron, zapewniając sprawiedliwość i uwzględniając zmieniające się potrzeby oraz możliwości. Kluczowe jest, aby zmiana ta była na tyle znacząca, aby uzasadniała zmianę pierwotnego postanowienia.
Najczęstszym powodem, dla którego można domagać się uchylenia lub obniżenia alimentów, jest pogorszenie sytuacji finansowej zobowiązanego do płacenia. Może to obejmować utratę pracy, znaczące obniżenie wynagrodzenia, konieczność poniesienia nieprzewidzianych, wysokich kosztów leczenia, czy też pojawienie się nowych, uzasadnionych obowiązków rodzinnych, takich jak utrzymanie lub wychowanie kolejnego dziecka. W takich przypadkach, zobowiązany powinien złożyć do sądu wniosek o zmianę wyroku alimentacyjnego, przedstawiając dowody potwierdzające jego trudną sytuację materialną.
Z drugiej strony, istnieje również możliwość uchylenia lub obniżenia alimentów, gdy poprawi się sytuacja finansowa osoby uprawnionej do otrzymywania świadczeń. Dotyczy to przede wszystkim sytuacji, gdy dziecko osiągnie wiek pozwalający na podjęcie pracy i zacznie uzyskiwać dochody, które pokrywają jego podstawowe potrzeby. Również w przypadku byłego małżonka, gdy odzyska on samodzielność finansową, na przykład poprzez znalezienie stabilnego zatrudnienia, obowiązek alimentacyjny może zostać uchylony. Sąd oceni, czy osoba uprawniona jest już w stanie samodzielnie się utrzymać, biorąc pod uwagę jej możliwości zarobkowe i stan zdrowia. Warto pamiętać, że osoba uprawniona ma obowiązek aktywnie poszukiwać pracy i starać się o poprawę swojej sytuacji.
Alimenty po śmierci osoby zobowiązanej do ich płacenia
Śmierć osoby zobowiązanej do płacenia alimentów jest zdarzeniem, które zazwyczaj skutkuje wygaśnięciem obowiązku alimentacyjnego. Obowiązek ten ma charakter osobisty i jest ściśle związany z konkretną osobą. Po śmierci dłużnika alimentacyjnego, jego zobowiązania majątkowe, w tym zaległe alimenty, stają się częścią masy spadkowej i podlegają regulacjom dotyczącym dziedziczenia. Oznacza to, że wierzyciel alimentacyjny (osoba uprawniona) może dochodzić swoich roszczeń od spadkobierców.
Jednakże, jeśli chodzi o bieżące alimenty, które miały być płacone po śmierci dłużnika, obowiązek ten wygasa. Prawo nie przewiduje możliwości przeniesienia tego osobistego obowiązku na spadkobierców. Spadkobiercy dziedziczą aktywa i pasywa spadkowe, jednakże obowiązek alimentacyjny jako taki nie jest dziedziczony. Oznacza to, że po śmierci osoby płacącej alimenty, osoba uprawniona przestaje otrzymywać świadczenia od zmarłego. Jeśli jednak nadal znajduje się w niedostatku i istnieją inne osoby zobowiązane do alimentacji (np. drugi rodzic dziecka), może ona dochodzić alimentów od tych osób.
W przypadku zaległych alimentów, czyli kwot, które były wymagalne przed śmiercią dłużnika, wierzyciel alimentacyjny ma prawo dochodzić ich od spadkobierców. Te zaległe kwoty wchodzą w skład masy spadkowej i podlegają podziałowi między spadkobierców zgodnie z zasadami prawa spadkowego. Oznacza to, że osoba uprawniona do alimentów staje się wierzycielem spadkowym i jej roszczenie będzie zaspokajane z majątku spadkowego. Jeśli majątek spadkowy okaże się niewystarczający do pokrycia wszystkich długów, wierzyciel alimentacyjny otrzyma proporcjonalną część swojego roszczenia, w zależności od wartości spadku i innych wierzytelności.
